خیلی دلم می خواست در رابطه با «همایش تحقیقی کوهنوردی و صعودهای ورزشی در فضای مجازی» مقاله ای بفرستم با وجودی که مهلت زیادی داشت اما به جهت مشعله زیاد فرصت نوشتن دست نداد.
مطلبی را که می خواستم مورد تحقیق قرار بدم رابطه وبلاگ نویسی و فرهنگ کامنت گذاری بود و اینکه تا چه حد ما مجاز هستیم در مسائل شخصی دیگران با نوشتن کامنت دخالت و حاشیه ایجاد کنیم و حد استاندارد آن چه میزان می باشد.
حالا نمیدانم این مسئله اصلا ربطی به مقالات پیشنهادی همایش داشته یا نه.
در هرصورت دیدگاهم را نه به صورت یک مقاله تحقیقی بلکه به عنوان یک نظر شخصی در چند سطری می نویسم.
زمانی که خواستم وبلاگ نویسی را شروع کنم با خودم عهد بستم که وارد حاشیه با کسی نشوم فقط از حق و حقیقت دفاع کنم (البته اگر حق و حقیت را بشناسم) تحت تاثیر کسی نظرات سوء واقع نشوم و اجازه ندهم دیگران با انتقادهای مخرب خود، مسیر و روند کارم را انتخاب کنند.
با این تفکرات کارم را آغاز کردم و خوشحالم که تا به امروز وارد بحث های بی مورد نشدم اما عاملی که باعث شد این مطلب را برای تحقیق انتخاب کنم، کامنت هایی بود که در وبلاگ سایر دوستان نسبت به هم می خواندم و با خود می گفتم آیا ما چون در دنیای مجازی هستیم و در وبلاگهایمان قسمتی به نام «نظر خواهی» وجود دارد، مجازیم هر حرفی را به نام آزادی بیان بزنیم؟ شخصیت افراد را تخریب کنیم؟ برنامه هایشان را به حاشیه بکشیم؟ از سخنان هجو و توهین آمیز استفاده کنیم؟
براستی این موارد کمک به فرهنگ کوه نوردی و کوه نویسی ست؟ آیا راه هایی دیگری برای ابراز پیشنهادات و انتقادات ما وجود ندارد؟
البته شاید اشخاصی که اینگونه با مسائل برخورد می کنند دلایل و اهدافی برای کار خود داشته باشند اما راستش برای من اصلا مفهوم نیست به دلایل ذیل:
1- چون اولین هدفم برای شروع وبلاگ نویسی ارتقاء فرهنگ کوه نوردی بوده و دیدگاهم به مسائل کوه سنتی می باشد و اصلا بعضی از رفتارهای اخیر برایم قابل هضم و درک نیست.
2 - تا بر موضوعی اشرافیت کامل نداشته باشم نمی توانم نظر بدهم و یا اشخاص را به باد انتقاد بگیرم.
3- برای قلم ارزش قائلم و حاضر نیستم به هر بهانه و دلیل از قدر و اعتبار آن کم کنم.
4- معتقدم هر کسی در این عالم دو نوع زندگی دارد، زندگی شخصی و زندگی اجتماعی و اگر چه مجزا از یکدیگرند اما هر دوی آنها به طریقی به هم ربط دارند و ما مجاز نیستیم مسائل شخصی و خصوصی افراد را در کامنت ها نمایش دهیم.
البته به بحث و تبادل آرا معتقدم و براین باورم که حقیقت شعاع ساطعه از تصادم افکار است اما هیچ یک از این اعتقادات به این معنی نیست که با کامنتهای توهین آمیز سبب تخریب روح و روان یکدیگر گردیم.
همیشه سعی نمودم اگر مطلبی در وبلاگی برایم مبهم بوده و یا احساس کردم از طریقی می توان به بهبود آن کمک نمود، در قسمت نظر خصوصی بیان کنم تا مباد بی انصافی کرده باشم.
موارد ذکر شده نظر شخصیم بود شاید به این دلیل که هر کسی را بهر کاری ساختند و نقد و انتقاد هم قلم توانایی می خواهد اما در مجموع منظورم این است که به هر بهانه ای تخریب شخصیتی نکنیم و چون مجاز به کامنت گذاری هستیم موضوعی را تحقیق نکرده به چالش نکشیم و برای قلم و افکارمان ارزش قائل باشیم.
امیدوارم در کمال سادگی با قلم قاصر خود تا حدودی اهدافم را بیان کرده باشم.
هدف از نگارش این چند سطر، وبلاگ یا شخص خاصی نبود صرفا یک نظر کلی بود.
به امید آنکه بتوانیم در دنیای مجازی بیشتر همدیگر را درک و فرهنگ کامنت گذاری را بطور صحیح آموزش و تمرین کنیم.
