در آگوست سال 2014 سایت Climbing تصاویری منتشر شد که ارزش انتشار آن برای دومین بار را در سال جاری داشته:
سنگ نورد: راب پیزم
مسیر: داتورا 5.12-
مکان : زاین، نشنال پارک، یوتا
سنگ نوردی در منطقه ای آرام و راحت چیزی است که راب پیزم برای آن معروف است اما در واقع برای خلاف این موضوع معروف شده، شکاف های گسترده، راون آوت های ترسناک (فاصله بین دو حمایت) مسیرهایی که به ندرت کسی بر آن گام نهاده، گزینه ای بد، فقط تعداد کمی از هنرهای او است. این صعود نیز مستثنی از فاکتورهای فوق نمی باشد. او در این باره گفته:
" انتخاب این مسیر درواقع انتخاب چیزی است که تصور می کنم برای بسیاری از سنگ نوردان همچون طاعون است که باید از آن پرهیز کنند" 120 متر از این مسیر 280 متری شکاف های بی نظم و چالش برانگیز است که با 160 متر تنوره مملو از موانع بسیار دشوار در تمامی سایزها ادامه پیدا می کند. از جمله کنده های بزرگ درخت که بین دو دیواره قرار گرفته. بله شما درست خواندید 160 متر تنوره پر از تنه درخت، سرگرم کننده بنظر می رسد اینطور نیست؟ به گفته پیزم بسیاری از تنه درختان بقایای مسیرهای چوبی منطقه زاین است که مربوط به دهه 1850 میلادی می باشد و روی لبه دیواره ها نصب شده اند. این خطوط مصنوعی توسط جیم بایر نصب شده اند و درجه آنها 5.9 A2 می باشد. در واقع اولین صعودکننده آن پیزام به همراه مایک برومباخ و اندی ریدر تا هنگام فرود آن را کشف نکرده بودند و بولت های کهنه را در عمق شکاف های گسترده پیدا کردند. در همان موقع در ماه مارچ همین سال این سه نفر اولین صعود از یک مسیر 280 متری دیگر را حدود 50 متر در سمت راست همین مسیر انجام دادند و آن را دکتر فضانورد 5.12- نامگذاری کردند. پیزم می گوید بهترین بخش این مسیر صعود آزاد از دو طول مصنوعی بدون نصب هرگونه میانی بود و بدترین بخش آن مانند تمامی صعودهای جدید در زاین فرو رفتن شن وماسه در چشم حمایتچی بوده. در این تصویر او مشغول صعود آزاد از آخرین طول داتورا است.
سنگ نورد: فردریک مویکس
مسیر: طاق زمان V8/7b
مکان: دریاچه یافا، ترکیه
احاطه شده با درختان زیبای زیتون و خرابه های تاریخی، دریاچه یافا فراتر از یک مقصد بولدرینگ در کلاس جهانی است. با توجه به اهمیت تاریخی آن یک بندر تجاری در چند هزارسال پیش بوده. در سال 1989 آن را پارک ملی اعلام کردند که 65 کیلومتر مربع را شامل می شود و منزلگاه حداقل 224 گونه پرنده نایاب است. بسیاری از گروههای مذهبی از جمله دو فرقه آب و هوا پرست و فرقه های مسیحی در تاریخ های مختلف در آنجا مسکن گزیدند و هر گروه آثاری از خود باقی گذاشت. بولدرهای گرانیت دانه درشت چشم انداز و آمیخته ای 2000 ساله از دیواره های زوال یافته دارند که ده ها صعود با کیفیت بالا روی آنها انجام شده. فردریک مویکس این سنگ را روی تپه ای کشف کرد و مسیری روی آن ایجاد کرد، یک سقف 10 متری که در وسط یک تونل قوسی ایجاد شده. او در باره این مسیر گفته:
" اولین باری که آن را دیدم هیجان زده شدم اما با تلاش روی آن متوجه شدم که چندان دشوار نیست، او به آن درجه 7b داده اما احتمالا V6/7a برای امریکایی هااست زیرا او معتقد است اروپایی ها نمی توانند اینطور فشرده صعود کنند.
سنگ نورد: کریس شارما
مسیر: به سوی روشنایی 5.14a
مکان: عمان، مجلس جن
بعد از صعود از دشوارترین سطوح روی زمین برای چالش بعدی کجا در نظر گرفته خواهد شد؟ زیرزمین؟ علیرغم تمرکز بر دو سبک دیواره نوردی کاملا متفاوت یکی دیواره نوردی آلپاین و دیگری اسپرت، دو همنورد متفاوت با یکدیگر، استفان گلواز و کریس شارما در ماه مارچ سال 2014 این مسیر را صعود کردند. چیزی که به نظر یک سوراخ بزرگ در فلات دورافتاده سلما می رسید(حدود 1370 متر بالاتر از سطح دریا) درون حفره یک غار باز می شود که به صورت یک چکنده 160 متری روی زمین قرار دارد. بعد از نه ماه برنامه ریزی، تمرین و اخذ مجوز، این دو درون این غار فرو رفتند و شروع به صعود از آن کردند. این مسیر نام مناسب " به سوی روشنایی" را دارد که 300 متر با کیفیت سنگ آهک است و شامل 13 طول از 5.13a گرفته تا 5.14a است. در این تصویر شارما از آخرین طول مسیر از درون غار به بیرون صعود می کند و در حالیکه مانند شکاف نوردی است شارما آن را مانند Face Climbing می داند. باوجود اینکه این دو هرگز با هم همطناب نبوده اند اما عملکرد آنها در این برنامه بسیار خوب بوده، شارما آموزه های گلواز را بهترین بخش این ماجراجویی می داند و گلواز نیز شارما را ستایش کرده و گفته من شیفته نسل جوان هستم اکثر آنها الهام گرفته از کریس هستند زیرا روش او تفکر در باره زندگی و سنگ نوردی است.
Face Climbing = سبکی از سنگ نوردی است که سنگ نوردان از عوارض صاف و بی نظم همچون گیره های انگشتی و لبه های باریک برای صعود از ستونی عمودی استفاده می کنند و با شکاف نوردی در تضاد است.
سنگ نورد : هایدن کندی
مسیر : Tague yer time (take your time)
مکان : دره سیاه گانیسن، کلرادو
یوسمیتی تنها مقصد دیواره نوردی امریکا نیست بلکه کانیون گانسین در غرب کلرادو ویژگی سنگ خارای نواری را دارد که شیب های منفی آن بیش از 600 متری دارد که مستقیم به سمت رودخانه های پیچ در پیچ سرازیر می شوند. منطقه برای شیب های تند آن، صعود دشوار، حائل های نامطمئن، خطوط سرگردان و سطوح نیمه تمام معروف است. حتی نام مستعار آن The Balck جادویی است از حس عذاب و ارعاب. The Black یک منطقه برای هم طناب های مبتدی نیست، از حدود 140 مسیر ایجاد شده (تماما ترد) کمتر از 30 مسیر زیر 5.10 است و حتی این مسیرها شامل سنگ های سست و مسیریابی دشوار است. این صعود که نام آن برگرفته از کامرون تیگ فقید می باشد که مسیرهای بسیاری را در The Black ایجاد کرده و در کوه های راکی نشنال پارک هنگام سنگ نوردی در سال 2000 کشته شد، شامل 15 طول و 450 متر است و 5.12 ارزیابی شده. در اینجا هایدن کندی سرطناب طول هشتم است که ستاره ای شکل می باشد و نیک بری او را حمایت می کند.
سنگ نورد: هیزل فایندلی
مسیر: بی نام
مکان: عمان، شبه جزیره مسندم
علیرغم شرایط سیاسی، عمان نقطه ای گرم برای سنگ نوردان است که بدنبال چیزی جدید می باشند. یک تیم از نورث فیس شامل هیزل فایندلی، الکس هانولد (در تصویر در قایق بسرمی برد) و مارک سینات از عمان دیدن کردند تا با یک قایق تخته سنگی بیابند. با حدود 160 کیلومتر خط صخره ای شبه جزیره مسندم در خلیج عمان، جای تعجب نیست که این گروه این ناحیه را برای اولین صعود و سولوی آبهای عمیق انتخاب کنند فقط به این دلیل که همه آنها صخره های خوبی هستند. این گروه ریزش بلوک و سنگ های سست را تقریبا روی تمامی مسیرهایی که لمس می کردند تجربه کردند. چنین سنگ های سستی موجب شد میکی شافر و جیمی چین عکاس به علت پاره شدن طناب توسط سنگ های خرد شده در بالای یکی از صخره ها در دهکده سیبی، کار خود را متوقف کنند خوشبختانه رنان ازتورک و سینات در نزدیکی آنها در حال صعود بودند و طنابی دیگر به آنها دادند.
سنگ نورد: مارتینا کوفار پوتارد
نام مسیر: تیغه کازمیک
مکان: توده مونبلان، فرانسه
کمتر یال کوهستانی است که درجه آن به 5.13 یک مسیر اسپرت نزدیک باشد. این مسیر که نه بار قهرمان ملی اسلوونی مارتینا کوفار پوتارد برای بار سوم آن را صعود کرده در گراند ژاندارم قرار دارد. برجی که از وسط تیغه کازمیک بیرون زده و ترکیبی از برف و صعود میکس است و کراکس صخره آن 5.8 می باشد. در حالیکه برای رسیدن به این یال که از کلبه ابری سیموند تا ایستگاه گویل دو میدی واله بلانش با تله کابین عازم می شوند اما تا سال 1911 صعود نشده بود و این مسیر نیز تا سال 2013 صعود نشده بود. اکثر سنگ نوردان در اطراف گراند ژاندارم تراورس انجام می دهند اما شوهر مارتینا، نیکلاس پوتارد فرانسوی اولین صعود از آن را در جولای سال 2013 انجام داد و ویکتور استرانجین نیز دومین نفری بود که آن را صعود کرد. شکافهای Digital Crack یک 5.13b می باشد که درست از وسط مناره مخروطی عبور می کند. معروفیت این مسیر احتمالا برای بلندترین 5.13 اروپا در ارتفاع 3800 متری است اگرچه نیکلاس درجه 8a/5.13b به آن داده اما همسر او مدعی است که ارتفاع آن و نبودن گیره آن را دشوارتر ساخته و تلاش فیزیکی بیشتری نسبت به Digital Crack لازم دارد.
