کوه نورد حرفه ای، اولین بانوی باشگاه هشت هزارمتری ها، مهندس صنایع، مدرس، بازرگان و ماجراجوی منتخب نشنال جغرافی در سال 2010 که این روزها سخت به دوچرخه سواری مشغول است دارای شخصیتی چند وجهی است که با علایق بشردوستانه نیز پوشش یافته است، مثل بنیاد "ادورنه پاسابان" که هدف آن آموزش کودکان نپالی است. به عقیده او دوچرخه سواری نیز نظیر کوه نوردی است، تلاش و رنجی است که با لذت و دوستی جبران می شود، وی قبل از کوه نوردی به ورزشهای سه گانه مشغول بوده (شنا، دوچرخه سواری، دوندگی) و از آنجا دوچرخه وارد زندگی او شده، شریک زندگی وی که هرگز اهل ورزش نبوده به دوچرخه سواری علاقه پیدا کرده و پسر سه ساله اش نیز همیشه همراه اوست، بزرگترین ماجراجویی او دوچرخه سواری از پایتخت مغولستان، اولان باتور تا پکن بوده، چیزی حدود 1200 کیلومتر و به عقیده او دوچرخه برقی نیز مفید است و آن را امتحان کرده و همان کیفیت دوچرخه معمولی را در بالا بردن ضربان قلب دارد و از محاسن آن توانایی پدر و مادر 77 و 70 ساله وی در استفاده از این دوچرخه حتی تا مسافت 40 کیلومتری بوده، در واقع یک دنیای بزرگ دیگر به روی او باز شده، به نظر ادورنه دوچرخه ابزاری برای بهبود سبک زندگی، جایگزینی سالم، پایدار و به لحاظ زیست محیطی و اقتصادی و تحرک ارجحیت بسیاری دارد.
