26 آگوست اسکات بنت و گراهام زیمرمن از امریکا مسیر جدیدی روی K6 غربی(7040 متر) در قراقروم ایجاد کردند . این قله قبلا فقط یک بار از یال شمال غربی صعود شده بود. این دو به اتفاق استیو سونسون به تازگی اولین صعود از برج چانگی به ارتفاع 6500 متر را نیز انجام داده بودند.
تیم امریکایی – نیوزلندی (زیمرمن در نیوزلند بدنیا آمده اما در شمال غربی اقیانوس آرام بزرگ شده و سونسون و بنت هر دو امریکایی هستند) کمپ اصلی را در دره نانگماه در 10 جولای برپا کردند. تمام ماه بعدی صرف هم هوایی و ایجاد مسیری پیچیده به سوی برج چانگی، یک مخروط سنگی وحشی و بکر شد. از 8 تا 10 آگوست در هوایی آشفته آنها اولین صعود از چانگی را از یال شمالی (5.10 A2 M6) تحقق دادند. زیمرمن در ایمیلی از پاکستان نوشت:
" صعود ما زیبا و مستمر روی گرانیتی با کیفیت بالا بود، اسکات نمایشی بسیار عالی روی این مسیر داشت، کراکس های بالا را به سرعت هدایت کرد واین امکان را برای تیم فراهم آورد که درست قبل از تاریکی روی قله باشد. برگشت ما به 18 فرود فنی برای رسیدن به یخچال طبیعی نیاز داشت".
تیم امیدوار به تلاش روی ستون مرکزی جبهه غربی K6 مرکزی به ارتفاع 7100 متر بود، کوهی که فقط یک بار صعود شده بود، اما آنها ناامید از دیدن بخش پایینی مسیر شدند که به شکل بدی توسط برج های یخی تهدید می شد. آنها بدنبال گزینه های دیگری بودند و به روی یال جنوب غربی K6 غربی مستقر شدند. کوهی که فقط یک بار در سال 2013 توسط رافائل اسلاوینسکی و یان ولستد از طریق جبهه شمال غربی صعود شده بود.
سونسون که هنوز در حال تجدید قوای برنامه برج چانگی بود تصمیم گرفت که در برنامه K6 شرکت نکند. 18 آگوست بنت و زیمرمن با حداقل غذا وتجهیزات عازم شدند به این امید که صعود سریعی را انجام دهند تا از مواجهه با هوای بد که پیش بینی شده بود خودداری کنند. مسیر با شیب برفی آغاز شد که منتهی به تاج یک یال می شد که در 18 آگوست روی آن برای بیواک متوقف شدند. گرمای شدید در ارتفاع 5800 متر آنها را مجبور به این بیواک نمود. ساعت 2 صبح روز بعد دوباره صعود را شروع کردند. یال فرصتی برای چالشی فوق العاده به آنها داده بود. روی تاج و هر دو سمت آن نقاب ضخیمی وجود داشت، زیمرمن در این باره گفته : " هر دو این عوارض به یک جفت مانع روی جبهه غربی تبدیل شده بودند و کراکس های فنی صعود روی سطحی ترکیبی نمایان شده بود" . درنهایت آنها به سطحی بزرگ و شیب دار از یخ رسیدند که منتهی به دومین مانع می شد، جایی که در ارتفاع 6600 متر بیواک کردند. بیست آگوست با طلوع آفتاب چادر خود را ترک کردند و درون برف عمیق به سمت قله حمله کردند و دومین صعود از قله تحقق یافت. آنها ساعت 4 بعدازظهر به چادر خود برگشتند و تا تاریکی به استراحت مشغول شدند. دمای سردتر، فرودی ایمن تر برای آنها فراهم می آورد و آنها به پای جبهه غربی شروع به حرکت کردند. 19 فرود فنی، یک تراورس طولانی و دوباره هفت فرود فنی دیگر آنها را به پای مسیر رساند. 12 ساعت بعد از بازگشت به کمپ اصلی توفان سه روزه شروع شد. این مسیر 1800 متری سختی تا M6 داشت ویخ آن 90 درجه بود. این اکسپدیشن توسط انجمن کوه نوردی امریکا، شماری از بنیادها و حامیان مالی، پشتیبانی شد.
