23 ماه مه، ملیسا آرنوتِ 32 ساله، قله‌ی اورست را بدون استفاده از اکسیژن کمکی از رخ شمالی تبت صعود کرد. او اولین زن از ایالات متحده آمریکا بود که صعود و بازگشتی موفق از قله‌ی اورست داشت.
در سال 1978، رینولد مسنر و پیتر هابلر، آلپنیست‌ها و پزشکان را با اولین صعود بدون اکسیژن کمکی اورست متعجب کردند -کسانی که می‌گفتند صعود امن ممکن نیست-. از آن هنگام تنها حدود 200 کوهنورد موفق به انجام این کار شده‌اند.
همزمان، کارلا پرز از اکوادور نیز در روز 23 مه اولین زنی از آمریکای لاتین لقب گرفت که قله را بدون اکسیژن کمکی صعود کرده است. در 24 مه، کوری ریچارد از اکسپدیشن #اورست‌نوفیلتر به روشی مشابه قله را صعود کرد، اما هم‌نورد او آدریان بالینگر پیش از قله مجبور به بازگشت شد.
مجله راک اَند آیس مصاحبه‌ی را با آرنوت برای کسب اطلاعات بیشتر از صعودش انجام داده است.
پرسش و پاسخ با ملیسا آرنوت:
چرا شما برنامه صعود خود را پنهان کردید؟
برای من بسیار مهم بود که بر روی اهدافم تمرکز کنم، نه توجهی که به آن می‌شود. من در هفت سال گذشته بر روی این هدف کار کرده‌ام، به همین خاطر شدیدا می‌خواستم تا از هر آنچه تمرکزم را بهم می‌ریخت اجتناب کنم.
آیا صعود قله بدون اکسیژن سخت‌تر از آنچه بود که در نظر داشتی؟
در بسیاری از موارد، صعود قله آسان‌تر از آنچه می‌پنداشتم بود. فرود آمدن دشوارتر بود. بسیار حیرت‌انگیز بود که چگونه به سرعت از پای درآمدم، و چگونه همه چیز با گذشت زمانِ بیشتر دشوارتر می‌شد. این بسیار غیرمنتظره بود.
هراس‌آورترین قسمت صعود چه بود؟
فکر می‌کنم تمام متغیرها، قسمت هراس‌آور هستند! بسیاری چیزها می‌تواند اشتباه پیش برود...و این صعود بسیار طولانی است. شما نیازمند شانس و هماهنگی زیادی هستید.
داشتن دو رکورد اورست برای شما چه معنایی دارد؟
آنچه مرا پیش می‌راند رکوردها نیستند...کمی شگفت‌آور است که آن‌ها را کسب کرده‌ام، با این وجود بودنشان خوشایند است.
چگونه برای صعود خود آماده شدید؟
من هفت سال خودم را برای این صعود آماده کردم! تمرین را بسیار جدی می‌گرفتم، ترکیبی از هوازی و قدرتی، و نیز برنامه‌ی ده هفته‌ای مشخص. من نمی‌خواستم آمادگی جسمانی‌ام چیزی باشد که باعث برگشت من شود.
احساسات شما زمانی که به قله رسیدید چه بود؟
من نوعاً انسانی احساساتی نیستم، اما بر روی قله و در کمپ اصلی گریه کردم. نمی‌توانستم باور کنم که واقعا انجامش داده‌ام.
پیامی که امیدوار هستید جامعه‌ی کوهنوردی از این صعود به‌دست آورد چه می‌باشد؟
این صعود دشوارترین نبود، اما رویای من بود. من این رویا را دنبال کردم- بی‌توجه به اینکه رویاهای مردم دیگر چه بود- و برای من به معنای همه‌چیز بود. امیدوارم دیگران نیز آنچه برای ایشان بیشترین معنا را دارد انجام دهند. این امر باید آنچه کوهنوردی دنبال آن است باشد: قرار گرفتن در راهی به روش خودتان تا ببنید چه چیزی شدنی‌ست.
ترجمه: مینا قربانی
منبع:
http://www.rockandice.com/climbing-news/interview-melissa-arnot-on-climbing-everest-without-supplemental-oxygen