عبدالله عزیزالهی در «تهران کوه» می نویسد:
یکی دو سال قبل در جایی ( که الآن دقیقاً یادم نمی آید اما گمان می کنم مربوطه به صعود زمستانی آقای قلیپور بوده باشد) نوشته بودم که اساساً کوهنوردی ایران در حدو قواره صعودهای زمستانی هشت هزار متریها نیست و آنروزها در ذهن خودم برای این اعتقاد دلایلی داشتم که چندان منسجم نبود و بیشتر بر یک حس درونی اتکاء داشت تا استنادی عقلی و مصداقی!
در عین حالی که قبول دارم که مرز بین جسارت و حماقت بسیار باریک و حساس است اما واقعیت این است که جسارت و سماجت (از نوعِ منطقی آن)، حلقه مفقوده کوهنوردان ایرانی در صعودهای بلند ( بخصوص زمستانی هشت هزاری متریهاست).
به جدول ذیل (نقل از وبلاگ گل کوه) نگاهی بیاندازید: (جدول تلاشهای زمستان 2015 بر روی نانگاپاربات)
|
ردیف |
نام تیم / فرد |
ملیت |
جبهه – مسیر |
مدت زمان تلاش |
میزان پیشروی |
|
1 |
تومک مکیوویچ |
لهستان |
دیامیر مسنر- هنس پیتر |
32 روز+ 1 ماه هم هوایی در دره روپال |
بالای کمپ 4ارتفاع 7800 متر |
|
2 |
الیزابت ره وول |
فرانسه |
" |
32 روز |
" |
|
3 |
تیم چهار نفره :ویکتور کووالنیکلای توتجانینسرگی کندراشکین ووالری شامالف |
روسیه |
روپال – شل |
45 روز |
بالای کمپ 4 ارتفاع 7150 متر |
|
4 |
دانیل ناردی |
ایتالیا |
دیامیر- ماموری دیامیر- کینشوفر |
64 روز |
6100 متری ماموری7200 متری کینشوفر |
|
5 |
آلکس تکسیکون |
اسپانیا |
دیامیر- کینشوفر |
50 روز |
کمپ 4- ارتفاع 7200 متر |
|
علی سدپارا |
پاکستان |
" |
" |
" |
|
|
محمدخان |
" |
" |
" |
کمپ 3-ارتفاع 6700 متر |
|
|
6 |
تیم سه نفره:محمود هاشمی ایرج معابی رضا بهادرانی |
ایران |
" |
30 روز |
کمپ 2-ارتفاع 6100 متر |
* ضمن تاکید مجدد بر ارزش تلاش تیم ایران در صعود زمستانه نانگاپاربات و نقش این برنامه در خط شکنی صعودهای زمستانه ایرانیها در آینده، معترفم که چند سطر بالا صرفاً نظرات و برداشت یک فرد عادی از پشت مونیتور منزل و اداره است و لاجرم میتواند با خطاهایی همراه باشد اما برداشت و استنباط حسی من این است که این آقایان از اول هم جسارت و سماجت چنین صعودی را نداشته اند و تلاشهایشان به هیچ وجه در حدو قواره امکانات و آمادگی شان نبوده است. خواستهاند در چنین فصلی در منطقه حضوری داشته باشند که بحمدالله حاصل شده است!
