کالین هیلی و آلکس هانولد تراورس توره را از شمال به جنوب، توره استندهارت، پونتا هرون، توره ایگر و سروتوره در عرض 20 ساعت و 40 دقیقه انجام دادند. اولین و تنها تراورس توره در سال 2008 انجام شده بود که کالین هیلی و رونالدو گاریبوتی در بیش از 4 روز این برنامه را تکمیل کردند.
زمانبندی تراورس هیلی – هانولد از گردنه شمالی سرو استندهارت به سمت قله سروتوره انجام شد. آنها ازیال جنوب شرقی (مسیر قدیمی کمپرسور) به یخچال برگشتند. اضافه کردن زمان های کمپ به کمپ در صعود و فرود زمان را به حدود 32 ساعت افزایش می دهد. گاریبوتی در صفحه فیسبوک پاتاگونیای عمودی خبر ویژه ای بدین شرح منتشر کرد:
" اوه پسر چقدر زمانه عوض شده ، جنبش دیوانه وار این ورزش است، یک جهش عظیم به سمت جلو ... بله تراورس توره در عرض یک روز ... انگار همین دیروز بود که پروژه دون کیشوتی، ندیدن مطلق روشنایی روز بود"
تراورس توره رویای چندین دیواره نورد ایتالیایی بوده منجمله غول پاتاگونیا ارمانو سالواترا که در اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه 90 میلادی چندین تلاش در این ارتباط داشته . در سال 2005 توماس هوبر آلمانی و اندی اشنارف سوئیسی تراورس را از استندهارت تا ایگر انجام دادند، بخش قفل شده پازل. بعدا در همان سال گاریبوتی و سالواترای ایتالیایی و آلساندرو بلترامی تکه نهایی را با صعود آرکا دلوس ونیتوس، یک مسیر جدید تا بالای جبهه شمالی سروتوره، آخرین بخش تراورس انجام دادند.
فصل گذشته هیلی و هانولد تلاشی برای تراورس یک روزه توره داشتند که نزدیک به موفقیت بود، تمامی مسیر را تا دو طول زیر قله سروتوره فقط در عرض 22 ساعت انجام دادند. در آن هنگام یک طوفان وحشتناک به توقف و در نهای یک عقب نشینی دردناک از جبهه غربی سروتوره و سرتاسر کلاهک یخی منجر شد. زمانیکه به شهر رسیدند 53 ساعت متوالی بدون چراغ و تجهیزات بیواک را پشت سر می گذاشتند.
ژانویه گذشته، هیلی ومارک آندره لکرک "تراورس معکوس" گروه توره را انجام دادند. از جبهه غربی سروتوره صعود کردند. از جبهه سترگ شمالی سروتوره فرود آمدند سپس سه برج دیگر را از جنوب به شمال صعود کردند. همانند تراورس اصلی توره، این مسیر که آنها نام آن را "لاتراورسیا اوسا بودا" گذاشتند چهار روز طول کشید.
نمودار بالا، توسط رونالدو گاریبوتی در سال 2008 بعد از تراورس اصلی توره در عرض 4 روز ترسیم شده.
