شانزدهم مهر ماه یاد آور چهاردهمین سالگرد فقدان « امیراحمدی » و « ویکتوریا کیانی راد» است. روزی که تداعی کننده یکی از دلخراش ترین حوادث غارنوردی ایران است. روزی که آرواره های جهنمی پراو دومین و سومین قربانیان خود را گرفت.
غارنوردانی که با گذر از دهانه مخوف ترین غار ایران ، از جهان روشنی‌ها گذشتند و به به دنیای تاریکی ها پای گذاشتند. از میان حفره‌ها و تنگناهای عمیقی گذشتند که سرشار از سکوت و سیاهی‌اند. بر «تخته سنگ لیز» پای نهادند ، «خیابان دماوند» ، «تالار کوروش کبیر» ، «چاه اروئیکا» و «تالار مسجد» را پیمودند و از «کوچه دلگشا» گذشتند. گوش به نوای زیبای «چاه آوازه خوان» سپردند و «خرچنگ رو» ها را یکی پس از دیگری پشت سر نهادند. از «آرواره های جهنمی»، «دیواره بیستون» و « مادر چاه» گذشتند و «39 پله»، را پشت سرنهادند و در نهایت با عبور از « خیابان فردوسی» در انتهاي پراو این پیروزی بزرگ را جشن گرفتند. اما در بازگشت این « پراو » بود که اجازه عبور نداد و چاه هجدهم پراو به آرامگاه ابدی « امیراحمدی » و « ویکتوریا کیانی راد» تبدیل شد.
چاه هجدهم غار پراو- محل دفن « امیراحمدی » و « ویکتوریا کیانی راد»
عکس از سهیل سلیمانی
12 مهر 1381 گروهی هفت نفره متشکل از کاظم فریدیان ( سرپرست ) ، امیر احمدی ، علی رحیمی ، زنده یاد لیلا اسفندیاری ، ویکتوریا کیانی راد و رحیم دانایی از باشگاه کوهنوردی دماوند و یوسف سوری نیا از گروه سه کل کرمانشاه تصمیم به پیمایش غار پراو می گیرند.
در تاريخ 14/7/81 گروه نخست شامل آقايان كاظم فريديان ، رحيم دانايي ، يوسف سوري نيا و خانم ليلا اسفندياري وارد غار مي شوند و با ثابت گذاري طناب در 15 چاه و همچنين فيلم برداري ، پس از ده ساعت فرود و عبور از دهليزها به استراحتگاه چاه 15 مي رسند . گروه مذكور 9 ساعت استراحت نموده و در ساعت 3 بامداد روز 15مهر 1381حمله نهايي را آغاز مي كنند و موفق مي شوند در ساعت 30 : 9 صبح به پايين چاه 26 (انتهاي غار) دست يابند و بلافاصله حركت خود را به سمت بالا آغاز مي کنند .
در اين روز و در همين ساعت ( 9 صبح ) گروه دوم شامل آقايان : امير احمدي ، علي رحيمي و خانم ويكتوريا كياني راد با سه ساعت تأخير نسبت به برنامه زمان بندي وارد غار شده ، در ساعت 19 در بالاي چاه 16 به گروه نخست برخورد مي كنند و پس از مدت كوتاهي به پیمایش خود ادامه می دهند.
تيم دوم در ساعت 30 : 3 بامداد روز 16 مهر 1381 به انتهاي غار مي رسند و متعاقباً صعود خود را آغاز مي كنند . اما پس از صعود دو چاه علائم خستگي در امير احمدي بروز مي کند . گروه مذكور در ساعت 15 به چاه 18 رسيده و پس از توقفي كوتاه ويكتوريا كياني راد و امير احمدي صعود چاه 18 را آغاز مي كنند . اما امير احمدي به سبب خستگي مفرط اقدام به بازگشت به پايين چاه و استراحت دوباره مي كند ، پس از مدتي كوتاه ويكتوريا كياني راد كه متوجه بازگشت همنوردش شده است ، نيز مي خواهد به مكان نخست باز گردد اما در حين فرود از چاه 22 متري هجده دچار حادثه شده ، به كف چاه سقوط مي كند ، كه به علت شدت جراحات وارده و شكستگي هاي متعدد در ناحيه پا ، لگن ، ستون فقرات و قفسه ي سينه پس از مدتي كوتاه در ساعت 30: 18 فوت مي كند . پس از درگذشت ويكتوريا كياني راد ، دو نفر ديگر صعود خود را از سر گرفته ، امير احمدي با كمك علي رحيمي مجدداً چاه هجده را صعود مي كند . اما در يكي از حوضچه هاي ما بين چاه 17 و 18 از حركت بازمانده به حالت اغما فرود مي رود و به رغم تلاش هاي مكرر علي رحيمي رفته رفته علائم حياتي خود را از دست داده و جان خود را از دست می دهد.
اجساد این دو نفر به خاطر سختی مسیر، هیچ گاه از غار پراو خارج نشد و در انتهای چاه شماره 18 در درون حفره ای دفن شد.
روحشان شاد و یادشان گرامی باد
منبع بخش مربوط به گزارش حادثه : گزارش برنامه پیمایش غار پراو- باشگاه كوه نوردي و اسكي دماوند