![]()
یک تیم نپالی – فرانسوی به سرپرستی مارک باتارد مدعی شده که مسیر جایگزین آبشاریخی خومبو را یافته و امکان صعود از آن در فصل بهار مشخص خواهد شد. dominobb معتقد است که چنین پروژه ای امکان پذیر نیست. اما کاتماندو پست گزارش مفصلی در این رابطه منتشر کرده.
گذر از آبشار یخی خومبو، مسیری که به بلندترین قله جهان، اورست، می رسد به قدری خطرناک است که حتی شرپاهای باتجربه هنگام تابش خورشید، از حرکت بر روی آن مردد می شوند. آبشار یخی خومبو، رودخانه ای از یخ است که یک کیلومتر یا کمی بیشتر است، معمولا در طول شب یا صبح زود، کوه نوردان با چراغهایی که روی کلاه ایمنی نصب می کنند از آن عبور می کنند. به طور معمول این مسیر بین 3 تا 5 صبح صعود می شود، زمانی که بلوک های یخ و یخچالهای معلق در وضعیت پایدار قرار دارند و خطر بهمن کمتر است. در طول روز، زمانی که خورشید کوهستان را گرم می کند، یخچالهای معلق شروع به ذوب شدن و یخ ها شروع به خرد شدن می کنند که منجر به ریزش بهمن می شود.
در 18 آوریل سال 2014 بهمنی که در اثر سقوط یک برج یخی رخ داد موجب دفن شدن 16 شرپای راهنما در این آبشار شد و به دنبال آن تمامی برنامه های آن فصل لغو شد. پایگاه داده های هیمالیا از سال 1953 تا 2016، 44 مورد مرگ در آبشار یخی را به ثبت رسانده. اما خبرهای خوب هم در راه است.
تقریبا هفت دهه بعد از اینکه ادموند هیلاری و تنزینگ نورگی اولین افرادی شناخته شدند که از طریق مسیر استاندارد خود در یال جنوب شرقی اورست را صعود کردند، یک تیم نپالی – فرانسوی مدعی شده که مسیری جایگزین را برای اجتناب از آبشار خطرناک خومبو کشف کرده است.
آبشار یخی خومبو بین 5500 تا 5800 متری مسیر اورست امتداد دارد، درست بالای کمپ اصلی، جایی که صدها کوه نورد سالانه چادرهای موقت خود را در فصل بهار برپا می کنند. اولین چالش برای هر کوه نورد مقابله با این آبشار مرگبار است. مارک باتارد اعلام کرده: "مسیر جایگزینی که ما در ماه نوامبر برای دور زدن آبشار یخی انتخاب کردیم در فصل بهار سال آینده مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت که آیا به لحاظ تجاری قابل استفاده است یا خیر. ما معتقد هستیم که گزینه ای ایمن است."
در سپتامبر سال 1988 مارک باتارد که اکنون 70 سال سن دارد و در ویلنوو-سور-لو بدنیا آمده، فقط در مدت 22 ساعت و 29 دقیقه بدون استفاده از اکسیژن مکمل اورست را صعود کرد که موجب ثبت این رکورد در کتاب گینس شد. رکورد وی تا 10 سال باقی ماند.در سال 1990 دومین صعود موفقیت آمیز خود را بر روی این قله انجام داد. اکنون مارک بعد از سه دهه به اورست برگشته اما معتقد است که این بار هدف او نجات جان کوهنوردان است. او دارای 3 فرزند و 9 نوه است و می گوید مطمئن است که این مسیر به لحاظ تجاری قابل استفاده است، وی قصد دارد مسیر جایگزین را در بهار سال آینده شخصا بدون اکسیژن صعود کند.
اگر او موفق شود، نه تنها به عنوان مسن ترین کوه نورد بدون اکسیژن مکمل اورست را صعود خواهد کرد بلکه پیشگام مسیر جدید نیز خواهد بود.
فعلا "آبله بلان" کوه نورد ایتالیایی این رکورد را در اختیار دارد، او در سال 2010 در سن 55 سالگی اورست را بدون اکسیژن صعود کرده. مارک گفته که در فصل بهار به نپال برمیگردد و یک بررسی هوایی از مسیر جدید انجام می دهد. تیم هفت نفره او در 15 ماه نوامبر امسال با حضور پاسانگ نورو شرپا و همراهی پسرش، مسیر جدید را ارزیابی کردند و تلاش آنها تا 21 همین ماه ادامه داشت. آنها کمپ اصلی را در ارتفاع 5140 متری "گوراک شِپ" برقرار کردند سپس از یال نوپتسه پیمایش را انجام دادند، نوپتسه (7861متر) اورست و لوتسه (8516 متر) تاج سه گانه خومبو در رو به روی یکدیگر هستند.
مسیر جدید یک تیغه صخره ای زیر دامنه کوه نوپسته است، یک صخره عمودی و کمی دشوار اما مارک گفته بعداز صعود از آن، مسیر برای پیمایش آسانتر می شود.
از کمپ "گوراک شِپ" تقریبا هفت ساعت طول می کشد تا مسافتی حدود 1000 متر طی شود و به نقطه 6200 متری رسید که به کمپ یک، بالای آبشاریخی در ارتفاع 6065 متر متصل می شود. آبشار یخی کاملا دور زده می شود. به گفته مارک خطر سقوط بهمن در یال نوپتسه وجود ندارد. کمپ یک، کمپی است موقت که اکثر کوه نوردان یک شب را در آن سپری می کنند. به گفته مارک از حدود 1000 متر مسیر جدید، آنها 700 متر را شناسایی کرده اند، 300 متر باقیمانده هم اکنون مورد استفاده کوه نوردان است. در مسیر جدید دو کمپ پیشنهاد شده، یکی در ارتفاع 6200 متر و دیگری 7800 متر اما مارک معتقد است که به تجهیزات و سرمایه قابل توجهی نیاز دارند تا این مسیر را بلحاظ صعودهای تجاری قابل استفاده بکنند. او گفته که بین 300 تا 500 هزار یورو برای دریل و نصب قلاب یا میخ فلزی روی این یال سنگی نیاز است. با نصب نرده های فلزی مسیر قابل استفاده گروههای بزرگ و شرپاهای باربر خواهد شد که چندین تُن چادر، غذا و کپسولهای اکسیژن را تا کمپ های 3 و 4، محل استراحت کوه نوردان حمل می کنند.
پاسانگ نورو شرپا که خیال صعود به اورست در سال آینده برای پانزدهمین بار را دارد گفته که تا به امروز آبشار یخی خومبو یکی از خطرناک ترین نقاط کوه نوردی جهان محسوب می شود. شرپاهای باتجربه نردبان را روی شکاف های وسیع نصب می کنند که طی فصول مختلف جابه جا شده و تغییر وضعیت می دهند. تیمی که اصطلاحا به آنها دکترهای آبشاریخی گفته می شود ابتدا با نصب صدها نردبان روی شکاف های یخی مسیر را آماده می کنند، پاسانگ نورو می گوید که برای شرپاهایی که در ارتفاع کار می کنند، پیمایش آبشار بین 4 تا 5 ساعت طول می کشد. این کار یک پروژه آزمایشی محسوب می شود که اگر موفقیت آمیز باشد نه تنها بار کارگران ارتفاع را کاهش می دهد بلکه از مرگ و میر نیز جلوگیری می کند.
پیمایش یال سنگی دشوار است اما به مراتب بهتر از پیمایش آبشاریخی است، نیاز به تبحر خاصی نیز ندارد. این مسیر ایمن است، اگر مسیر جدید ثابت شود که مناسب است نیاز به پشتوانه مالی دارد، این یک پروژه بزرگ است و توقع حمایت دولت از آن را داریم. مارک خیال دارد که مسیر جدید را "ساندیر" نامگذاری کند تا ادای احترامی باشد به شرپای راهنمای فقید که الهام بخش او در صعود به اورست و ثبت رکورد در سال 1988 شد.
مارک 6 قله از 14 قله بالای 8000 متر را صعود کرده که سه قله آن در عرض یک سال بوده. اولین هشت هزارمتری او گاشربروم 2 در پاکستان در سال 1975 بود و در دسامبر 1987 اولین صعود زمستانی دائولاگیری را انجام داد. سال 1988 مصادف بود با صعود ماکالو و در دسامبر همین سال چوآیو را در مرز تبت و نپال صعود کرد، شیشاپانگما نیز در همین سال صعود شد.
باتارد گفته: "من مصمم هستم که بهار سال آینده به نپال برگردم تا "پروژه نجات جان" را مورد آزمایش قرار دهم"
Kathmandu Post
